الان دیگه سرخوش سرخوشم. دیروز داداش عمار تجهیزاتش رو آورد و به درمان این کیبورد بینوا پرداخت. البته نا گفته نماند که خودم هم می‏تونستم. اما نبود امکانات و تنبلی، مانع از انجام کار می‎‏شد.

زندگی زیباست...

چند روزه که از مرگ کیبوردمون می‏گذره. اما هیچی به هیچی. بیرون که می‏رم ۵۰۰ متر ۵۰۰ متر پیاده گز می‏کنم و خیابونا رو متر می‏کنم. اما حال نمی‏کنم برم یک فروشگاه کامپیوتر و یک کیبورد نو بخرم. تنبلیم میشه. شایدم نمی‏تونم از کیبوردی که ۶ سال و نیمه باهام بوده، دل بکنم. کیبوردی که در ثبت و نوشتن خیلی از چیزا و خاطراتم نقش داشته و دارد. بهش ناجور عادت کرده‏ام و نمیشه همین جوری ولش کنم و  برم پی کار خودم. اگه یکدونه نو هم بخرم، این رو یادگاری نگه می‏دارم... 

چند روزیه که Keyboard کامپیوتر داغون شده و داریم از On-Screen Keyboard استفاده می‏کنیم. اعصابت رو به هم میریزه. ولی چاره‏ای نیست.

نمی‏دونم دچار توهم شده‏ام یا نه. فونت‏ها خیلی گنده منده شده‏اند...

توی این پست اگه یادتون باشه خیلی غر زده بودم و آمپرم حسابی زده بود بالا. می‏خواستم کله مهندس رو بکنم!  اما دیروز اتفاقی افتاد که حسابی شرمنده شدم. عصر تو حال و حوای خودمون بودیم که یهو دیدم پیامک (SMS) آمد. خودش بود! یخ زده بودم. باهاش تماس گرفتم. حدود ۱۰ دقیقه صحبت کردیم. نگو که اون شب سر پست بوده و مشغول خدمت. احساس بدی بهم دست داد. تصمیم گرفتم این مطلب رو بنویسم و بگم:

آقا حامد! عزیز دل مایی با مرام...

 

در این قسمت اطلاعات مربوط به E-book ها و دانلود (Download) آن‏ها قرار خواهد گرفت.

این ادامه این ماجرایه. تصمیم گرفتم تا زمانی که نتیجه معلوم شه، توی وبلاگم، روزهای انتظار رو ثبت کنم. درست مثل این زندانی‏هایی که روی دیوار چوب خط می‏کشند.

خدا گرگ بیابون رو هم درگیر کاغذ بازی و هفت خوان بعضی از ادارات و سازمان‏های ما نکند. الان به اندازه نصف ساله که منتظر گرفتن جواب از یک جایی هستم. اما انگار نه انگار. چیزی که در این میون ارزشی نداره، وقت مردمه. کارمندان محترم هم که اصلا ککشونم نمی‏گزه! اون روز رفتم ببینم کارم به جایی رسیده یا نه؟ می‏بینم خانم‏هایی که مسئول کار ما هستند به جای رفع و رجوع ما مراجعین، به مسئله حساس و استراتژیک! دیر آوردن چایی توسط آبدارچی اداره پرداخته‏اند و بهش گیر داده‏اند که تو کارت رو درست انجام نمیدی!؟ باید چایی رو ۸ صبح موقع صرف صبحانه می‏آوردی نه الان که ساعت ۹:۳۰ شده. این چایی دیگه ارزشی (احتمالا از دید بهره‏ وری کاری) نداره! دیدم هوا پسه. با خودم گفتم: اگه چیزی راجع به کارم بهشون بگم، سینی چایی با استکان‏های چایی نصیب فرق سر من خواهد شد و اون روز حداقل یک کار مفیدی! در اداره انجام شده است و چایی‏ها هم به درستی مصرف شده‏اند. بی خیال کارم شدم و اومدم بیرون. خیلی پکر شده بودم. در راه برگشت به خانه چند نکته به ذهنم رسید:

- احتمالا هر یک ساعت تأخیر در آوردن چایی، باعث یک روز عقب افتادن کار من می‏شود.

- از فردا برم دم آبدارچی رو ببینم. چون تمام راه‏ها به ایشان ختم می‏شود.

- از فردا خودم آبدارچی بشم و هی تند تند چایی ببرم تا کارم سه سوته راه بیفته!

- برم به سازمان ملل و شورای امنیتش شکایت کنم.

- چند کیلو سماق بخرم و تو خونه بشینم و بمکم. فکر کنم سماق خیلی با خاصیته.

- و هزاران راه نرفته‏ی دیگر...

مخلص کلام: از آوردن اسم اداره فوق معذورم. چون می‏ترسم به عنوان طرح تکریم ارباب رجوع، شش ماه دیگه هم کارم رو جلو بندازن!!! 

من که ماه آبان رو خیلی دوست دارم. شما چطور؟